Witam, przedstawiam mój pomysł, proszę pisać do mnie, jeśli ktoś ma zaplecze potrzebne do realizacji tej idei.
Bezwładnościowy napęd antygrawitacyjny
Rysunek 1 przedstawia materię krążącą po okręgu (górna część rysunku - uznałem, że optymalnym sposobem na przedstawienie tego okręgu w dialogu z jego rolą w wyprowadzanym związku, będzie elipsa). W dolnej części rysunku znajduje się źródło pola grawitacyjnego centralnego. Celem jest wyznaczenie wartości siły Fa(v), wynikającej z obecności krążącej po okręgu materii, dzięki wyznaczeniu wartości siły Fx(v) z jaką krążąca po okręgu materia przeciwstawia się sile grawitacyjnej pola centralnego.
Rysunek 2 obrazuje rozwiniętą na płaszczyźnie powierzchnię boczną stożka o podstawie ww „elipsy” (czyli okręgu po którym krąży nasza materia) oraz środku w centrum pola grawitacyjnego należącej do naszego układu planety. Ten rysunek mówi nam, jak należy tłumaczyć istnienie odśrodkowej siły bezwładności Fx w przypadku, gdy wymuszamy ruch materii po poziomym okręgu w okolicy pola grawitacyjnego jakiejś planety:
Fx(v)=m*v^2/sqrt R^2+r^2
Trzeba zaznaczyć, że w rozpatrywanym doświadczeniu mamy do czynienia z trzema „istotami fizycznymi” czyli: centralnym polem grawitacyjnym planety, materią krążącą po okręgu znajdującą się w akceleratorze oraz akceleratorem cyklicznym mogącym poruszać się po torze pionowym; dlatego układ oddziaływań jest bardziej złożony niż w przypadku dwóch ciał(Prawa Newton'a). W rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z dwoma siłami odśrodkowymi bezwładności, a mianowicie z siłą styczną do promienia okręgu po którym krąży materia w akceleratorze, oraz z siłą styczną do siły grawitacyjnej oddziałującej na krążącą po okręgu akceleratora materię. Celem niniejszej pracy jest wykazanie istnienia pożytecznej siły anty-grawitacyjnej, dlatego proponuję podział na: siły grawitacyjne planety - jako jeden element naszego układu odosobnionego, oraz wehikuł zawierający krążącą w sposób wymuszony po okręgu poziomym materię – jako drugi element naszego układu odosobnionego(element prowokujący anty-grawitację). Alternatywą byłoby doświadczalne wyznaczanie związków.
Do praktycznego wykorzystania związku potrzebne jest wyznaczenie teoretycznej pionowej składowej Fa siły Fx, która będzie równoważnikiem grawitacyjnym czyli będzie obrazowała wartość siły przeciwdziałającej wypadkowej sił grawitacyjnych całego rozpatrywanego urządzenia:
Fa=Fx cos a
Więc:
Fa(v)=m*R*v^2/(R^2+r^2) – teoretyczny równoważnik grawitacyjny,
Gdzie:
Fr – pozioma siła odśrodkowa działająca na krążącą materię,
Fx – rzeczywista siła anty-grawitacyjna, której wartość wyznacza się uznając ją za składową teoretycznej siły Fr(jednak od niej niezależna, ponieważ Fx istnieje ze względu na istnienie Fg) przeciwdziała ona sile grawitacyjnej działającej na krążącą materię.
Fa – teoretyczna składowa siły Fx ukazująca rzeczywistą wartość siły, wynikającej z obecności krążącej po okręgu materii, która przeciwdziała sile będącej wypadkową siły grawitacyjnej działającej na cały wehikuł,
a – kąt pomiędzy prostymi przecinającymi się w środku pola grawitacyjnego centralnego, z których jedna przechodzi przez środek okręgu, po którym krąży materia; a druga przechodzi przez punkt należący do okręgu będącego torem ruchu tej szczególnej dla Nas materii.
m – masa krążącej materii
v – prędkość liniowa krążącej materii
r – promień okręgu, po którym krąży materia
R – odległość środka okręgu, po którym krąży materia od środka pola grawitacyjnego naszej planety.
Rysunek 1 - załącznik 1
Rysunek 2 - załącznik 2
Do początkowego stadium badań doświadczalnych nad siłą Fa należy zastosować sztywny masywny wirujący dysk(ze względów finansowych). Kiedy teoria zostanie potwierdzona, wtedy ze względu na potrzebę wyższych wartości prędkości należy jako czynnik napędowy zastosować plazmę rtęciową(ze względu na właściwości metalu) umieszczoną w akceleratorze cyklicznym.
W przypadku wirującego dysku siłę Fr równoważy oczywiście dośrodkowa reakcja(R). Jakkolwiek w przypadku wirującego dysku(na wadze) do doświadczeń wystarczy znać wzór na Fa, to w przypadku plazmy(aby zastosować odpowiednie natężenie pola elektrycznego w kondensatorze walcowym) trzeba wiedzieć, że Fx nie jest tak naprawdę składową Fr
Jeśli chodzi o akcelerator to posłużę się prozaicznym wyjaśnieniem, ponieważ nie znam i nie znalazłem odpowiednich wzorów w internecie
Jony dodatnie plazmy są oddzielane od ujemnych dzięki walcowemu kondensatorowi z wewnętrzną i zewnętrzną okładką(z izolacją z materiału ceramicznego, takiego jak na amerykańskich wahadłowcach, ze względu na właściwości plazmy), w taki sposób, że jony ujemne są przyklejone do zewnętrznej okładki(izolacji), natomiast jony dodatnie znajdują się po wewnętrznej stronie(pozioma siła odśrodkowa bezwładności przeciwdziała zetknięciu się z wewnętrzną okładką(izolacją) kondensatora). Plazma krążąca z maksymalną zakładaną prędkością, powinna być „pchana” ku dołowi przez pole magnetyczne specjalnego elektromagnesu. Dodatnie jony będące czynnikiem napędowym, są wprowadzane w ruch okrężny dzięki wektorowi indukcji pola magnetycznego cewki przyklejonej do wewnętrznej strony wewnętrznej okładki kondensatora. W gotowym pojeździe powinny znajdować się dwa lub cztery takie akceleratory umieszczone na jego dachu tak, aby wektor siły grawitacyjnej działającej na pojazd był zaczepiony niżej niż wektor siły anty-grawitacyjnej kondensatorów. Plazma w obu (parach) kondensatorach powinna krążyć w przeciwnych kierunkach tak, aby całkowity kręt układu był równy zeru. Oczywiście te dwa(lub dwie pary) kondensatory w danym pojeździe powinny znajdować się w jednej płaszczyźnie, aby nie powstał moment żyroskopowy.
Ruch w poziomie(w pionie częściowo też) powinien być motywowany mechanizmami wzbudzającymi przepływ powietrza.
Wątek: Koncepcje i nowe pomysły (wydzielone z wątku o Stratolaunch) (Przeczytany 826 razy)